Międzynarodowe
źródła formalne prawa międzynarodowego to umowa międzynarodowa i zwyczaj. W stosunkach międzynarodowych nie ma ustaw, nie istnieje bowiem żadna władza zdolna do narzucenia swojej woli suwerennemu państwu, a umowa jest samodzielnym źródłem i nie szuka podstaw w żadnej ustawie. Tkwią one w podstawowej zasadzie międzynarodowego porządku prawnego, że umów należy dotrzymywać. Umowy międzynarodowe noszą nazwy traktatów, układów, konwencji, porozumień, deklaracji itp. (nazwa jaką nosi umowa nie ma znaczenia prawnego, istotna jest jej treść). Umowy odnoszące się do międzynarodowej ochrony środowiska nazywane są najczęściej konwencjami. Są umowami wielostronnymi, w zasadzie otwarty mi (dostępne dla wszystkich państw) lub częściowo otwartymi. Dosyć często spotyka się także umowy bilateralne (dwustronne) między państwami sąsiadującymi. W odróżnieniu od umów prawa cywilnego, umowa międzynarodowa, by zyskać charakter wiążący, najczęściej podlega ratyfikacji, to jest zatwierdzeniu przez parlament, szefa państwa, radę ministrów lub ministra resortowego. Inną istotną kwestią przy umowach międzynarodowych jest ich wejście w życie. Najczęściej określa to sama umowa i są to takie zdarzenia, jak na przykład podpisanie umowy.